actrice Els Dottermans, 28 december 2016

 © Thomas Sweertvaegher

© Thomas Sweertvaegher

En toen was het 1992, en pleegde haar broer zelfmoord. Hij was 23. "Het heeft een krater geslagen in het leven van mijn ouders en dat van ons. Mijn moeder dronk al, maar door de dood van haar zoon werd het alleen maar erger. Haar drankprobleem is compleet ontspoord. Twintig jaar lang is ze elk jaar wel eens opgenomen geweest om af te kicken. De laatste vier jaar van haar leven heeft ze in een rusthuis doorgebracht, en ook toen dronk ze nog. Ook mijn vader had een alcoholprobleem. Hij was vooral een sociale drinker. Hij was minder eenzaam dan zij."Maar allebei zijn ze gestorven aan een groot verdriet, en aan een grote onmacht. Door de dood van hun kind konden ze niet meer leven.”

Heb je erover kunnen praten met je ouders?

"Met mijn moeder heb ik dat gedaan toen er nog te praten viel. Op een gegeven moment lukt het namelijk niet meer. Als er alleen maar boosheid is, kun je niet meer praten.

"Op de dag dat ze naar het rusthuis verhuisde, ging ik haar huis opruimen, en ineens vond ik een hele stapel brieven terug die ik haar ooit geschreven had. Allemaal brieven waarin ik haar moed probeerde in te praten. 'Komaan, mama', schreef ik altijd. Ik schoot helemaal vol toen ik die stapel zag. En ik was opgelucht. Gelukkig, dacht ik, heb ik toch mijn best gedaan om haar eruit te krijgen, uit haar verdriet.”

Zodat je je ook niet schuldig hoeft te voelen.

"Ik voel me niet schuldig. Zeker niet. Maar er is wel een grote droefheid omdat ze zo ongelukkig is gestorven. Ze was zo klein en miezerig geworden.

"Van een mogelijk schuldgevoel heb ik al lang geleden afscheid genomen. Zij heeft haar leven zo bepaald. Wij hebben er naast gezeten en gekeken. Meer kun je niet doen. Langzaam maar zeker heeft ze eigenlijk zelfmoord gepleegd.”

* Lees het volledige interview op demorgen.be