schrijvers Jeroen Olyslaegers en Lize Spit, 7 mei 2017

Olyslaegers: “Voor mijn theaterwerk ben ik ooit uitgemaakt voor een derderangs toogfilosoof, om drie jaar later door dezelfde recensent het grootste theatergenie ooit te worden genoemd. Ik wil maar zeggen: ik schrijf al 23 jaar, en met het ouder worden komt er stilaan ook eelt op de ziel. Er zijn twee dingen die je moet doen in dit land als je kunst maakt: volhouden en niet bitter worden. Al de rest is bullshit. Luister niet naar mensen die zeggen dat je dit of dat moet doen. Geloof in je eigen talent, doe voort, en weet ondertussen ook dat je een charlatan bent in het diepst van je gedachten. Een aansteller, een fooraap, een onnozelaar: je bent het allemaal. Maar degenen die volhouden, kunnen tenminste zeggen: 'Ik heb het gedaan.' Schrijvers en andere kunstenaars zijn mensen die hun nek uitsteken. Wij weten wat het betekent om dapper te zijn en vol te houden. Zij die aan de zijlijn staan en becommentariëren wat wij doen, weten dat niet.”

(…) 

Spit: “Er zijn nog altijd schrijvers die over veel zaken een gefundeerde mening kunnen geven, maar niet iedereen is zo. Ik word zelf ook vaak gebeld om commentaar te geven. Trump die werd verkozen, verkiezingen in Frankrijk, graffitikunst in Brussel: 'Wat vind je ervan, Lize?' Maar jongens, ik ben geen politicoloog, en ook geen graffitikunstenaar. Blijkbaar moet je als schrijver over alles een mening hebben en alles weten. Dat is best intimiderend. Ik weiger het meestal, maar ik heb me vaak afgevraagd: schiet ik daarin tekort? Moet ik dan meningen van anderen gaan lezen om daar mijn eigen punt op te gaan baseren? Want zo gebeurt het vaak. Nu ja, misschien kan ik over twintig jaar wel ronkende verklaringen afleggen over presidentsverkiezingen in Frankrijk, omdat ik dan pas heb gezien hoe het allemaal is veranderd. Ik ben nog maar 28, het is pas sinds een jaar of acht dat ik echt naar de wereld kijk. Voordien was ik vooral met mezelf bezig.”

* Lees het volledige interview op demorgen.be.