MNM-radiopresentator Tom De Cock, 11 augustus 2017

Ervaar je soms politieke druk? ‘De Cock, even dimmen over die vluchtelingen?’

“Vragen of klachten komen van luisteraars. Ons publiek is niet per se links. Toen die Limburgse jongen van vijftien vorig jaar in Marokko stierf na een ongeval met een quad, publiceerde De Morgen een zwarte voorpagina met racistische reacties en met de kop: ‘Racisme zonder schaamte’. Ik dacht toen: mannen, dit is toch niks nieuws? Sms’en als ‘We moesten al die Syrische vluchtelingen in de Schelde gooien en zien wie er terug naar huis kan zwemmen en van de rest zijn we dan al af’ krijg ik elke dag binnen.

“Overigens lees ik die sms’en ook voor op de radio. Als een van de weinigen, denk ik. En als ik op de radio een gesprek heb gevoerd met een correspondent die in Duinkerken verslag doet van de ellende daar, vermeld ik op het einde van dat gesprek enkele organisaties waaraan je geld kunt geven, zoals Vluchtelingenwerk, Rode Kruis of Dokters van de Wereld. Dan komen er dus weleens schriftelijke klachten binnen van mensen die vinden dat ik propaganda maak voor de welkomstcultuur. Ik probeer neutraal te zijn. Maar door enkel met een correspondent te praten bereik je niets.”

Als je iets wilt bereiken, ben je niet neutraal.

“Goed, maar dan zou ik die correspondent evengoed niet aan het woord kunnen laten en gewoon een plaat draaien. Ik zeg toch niet dat de mensen geld móéten geven? Ik suggereer het.”

Word je daar soms voor op de vingers getikt?

(ontwijkend) “Daar zijn gesprekken over. Goeie, open gesprekken. Ik ben het ermee eens dat ik moet proberen om een goede stem te zijn van de openbare omroep. Alleen zijn wij ook een radio die rond personality’s draait. En als ik die lijst met organisaties niet zou voorlezen, zou ik mezelf een slecht mens vinden.”

Een slecht mens zijn, dat kan De Cock zich niet meer permitteren sinds hij drie jaar geleden vader is geworden. Jasmijn heet zijn dochter en hij adopteerde haar samen met zijn echtgenoot toen ze tien weken oud was. Over de lange adoptieprocedure – zes jaar hebben ze gewacht – schreef De Cock het boek En toen kwam jij.

Heeft het vaderschap je veranderd?

“Keihard. Er is geen twijfel meer over wat het belangrijkste in mijn leven is. Mijn dochter komt voor alles en iedereen. En mijn man op een gezonde gedeelde eerste plaats. (lacht) Er heeft me nog nooit iemand zo hard doen lachen als mijn kind. Ik heb mezelf nog nooit zo diep vanuit de buik horen schateren. Het klinkt onnozel, maar ik ben de laatste jaren ook echt op zoek naar hoe ik een zo goed mogelijk mens kan zijn.”

Heeft het je milder gemaakt? Je staat bekend als iemand die heel veeleisend is, niet alleen voor zichzelf, ook voor anderen.

“Ik ben niet altijd de prettigste mens om mee samen te werken, dat klopt. Tijdens mijn radioprogramma ben ik echt een Gordon Ramsay. Als je in mijn ploeg zit en ik zeg ‘spring’, dan moet jij enkel zeggen: ‘hoe hoog’ en verder wordt er niet gediscussieerd. Wij zijn op antenne voor een half miljoen mensen, mijn kop en naam plakken op het programma dat ik presenteer, dus moet het zijn zoals ik het in mijn hoofd heb.”

Op je werk zijn er mensen die letterlijk hebben gezegd dat ze niet meer met jou willen werken omdat het te moeilijk is.

(stil) “Dat is gebeurd, ja. En dat heeft me veel pijn gedaan. Het kwam van mensen die ik erg respecteer. Ik dacht dat ik hen ook respectvol behandelde, maar blijkbaar was dat niet het geval. Toen mijn toenmalige producer me erover aansprak, heeft me dat maanden uit mijn lood geslagen. Als je te horen krijgt dat enkele redacteurs met wie je de Marathonradio hebt gemaakt niet meer met je willen samenwerken, dan… (stokt) Ik word er nog altijd stil van.

“Het is het begin geweest van een lang proces dat misschien nog altijd bezig is. Ik ben op zoek naar een betere vorm om met mensen om te gaan. Minder kwaad, minder veroordelend, ­minder perfectionistisch, minder veeleisend. Zo leg ik me nu wel neer bij wat er tijdens de redactievergadering voor de uitzending wordt beslist. In het verleden is dat ook niet altijd zo geweest. (slikt iets weg) Ik heb autoritaire trekken vertoond. Ik probeer heel hard om dat niet meer te doen. Nu is de afspraak: laat me Gordon Ramsay zijn tijdens de show, maar de minuut voor en de minuut nadat we op antenne zijn, moet het verdwenen zijn. Ik word er steeds beter in.”

* Interview samen met Bart Eeckhout, lees het volledige interview op demorgen.be.